Article

Potrzebne materiały: tyle krzeseł, ile jest uczestników, minus jedno

Uczestnicy siadają na krzesłach. Wolontariusz stoi pośrodku i wypowiada zdanie: „Nigdy nie miałem złamanej nogi”. Wszyscy, którzy mieli złamaną nogę, wstają i zmieniają miejsca. Osoba stojąca pośrodku próbuje zająć wolne miejsce. Osoby, które wstały z krzeseł, nie mogą zająć miejsca obok siebie.

WSKAZÓWKA: zdania muszą być prawdziwe dla osoby, która je wypowiada. Pomysły powinny być kreatywne i dotyczyć jak największej liczby osób (np.: nigdy nie wagarowałem, nigdy nie dostałem czwórki z języka polskiego itp.).

Potrzebne materiały: balony w zależności od liczby drużyn

Uczestnicy dzielą się na dwie drużyny (5–12 osób). Drużyny ustawiają się w szereg (ręce na ramionach lub biodrach); osoby na końcu szeregu otrzymują po jednym balonie przypiętym do szlufki spodni. Na wyznaczonym terenie zadaniem obu drużyn jest przebicie balonu drużyny przeciwnej, jednocześnie chroniąc swój własny.

WSKAZÓWKA: upewnijcie się, że osoby prowadzące oba szeregi są tej samej płci.

Źródło zdjęcia: http://www.flickr.com/photos/jomsphotography/4084620391/ 

Potrzebne materiały: [łyżka zamrożona (włożona do zamrażarki wieczorem), przywiązana do długiej taśmy/sznurka, w zależności od liczby uczestników (przyjmuje się 1 m na osobę)] x liczba drużyn

Uczestnicy dzielą się na 2 drużyny (od 4 do 12 osób). Członkowie ustawiają się ramię w ramię w 2 równoległych rzędach. Łyżki z owiniętym sznurkiem lub taśmą są rozdawane drużynom. Na starcie zadaniem jest przepuszczenie „zamarzniętej” łyżki pod ubraniami (bluzą i spodniami) wszystkich uczestników i z powrotem, a następnie przekazanie łyżki z owiniętą taśmą lub sznurkiem w takim stanie, w jakim ją otrzymali. Wszystko to w rekordowym czasie. Wygrywa drużyna, która ukończy zadanie jako pierwsza.

Świetna gra na rozgrzewkę.

Potrzebne materiały: 1 uprząż, karabinek, lina, plandeka/koc – jeśli jest wielu uczestników, można przygotować podwójną ilość materiałów, aby skrócić czas

W zależności od liczby uczestników tworzy się dwie drużyny.

Kolejno każdy z obecnych zostanie wyposażony w uprząż; zadaniem drużyny jest podtrzymywanie ochotnika siłą fizyczną, aby stopniowo opuszczać go w dół, bez szarpania, aż jego nos dotknie koca, po czym podnoszą go z powrotem.

Ochotnik może wydawać polecenia: „stop”, „delikatniej”, „szybciej” itp. Członkowie drużyny ustawiają się w szeregu za nim i działają zespołowo.

Więcej informacji można znaleźć na załączonych zdjęciach.

Ten program został przygotowany dla Polaków jako punkt wyjścia do przemyśleń. Plan tygodniowy można zrealizować w ten sposób. Jednak na osobnej kartce znajduje się jeszcze więcej pomysłów na to, co można by jeszcze zrobić.

Sprzęt: teren wyznaczony taśmą

Uczestnicy dzielą się na dwie drużyny, które biorą udział w sztafecie. Wszyscy muszą przejść pod taśmą i wykonać przysiad (dziewczęta) lub pompkę (chłopcy). Po zakończeniu zadania uczestnicy wracają do drużyny i przekazują pałeczkę.

Więcej szczegółów znajdziesz na zdjęciu i w filmiku.

W przypadku grupy nastolatków – nie ma znaczenia jej wielkość, byleby liczba osób była parzysta – polecenia mogą brzmieć na przykład: głowa w nos, kolano w brzuch, pięść pod brodą, głowa w głowę, kopnięcie w pośladki, uderzenie łokciem w splot słoneczny, uderzenie stopą w piszczel, uderzenie podeszwą stopy w brzuch, wbicie palca w nos, uderzenie głową w brzuch, uderzenie dłonią w gardło, uderzenie kolanem w czoło, uderzenie głową w plecy, uderzenie podeszwą stopy w ramię itp.

Materiały nie są potrzebne.

W przypadku grupy dzieci polecenia mogą się różnić, aby uniknąć ryzyka kontuzji: pięść w pięść, dłoń w kostkę, mały palec w mały palec, kark w kark, piszczel w brzuch, piszczel w kark, kostka w kark, dłoń w usta itp.

Gdy uczestnicy opanują zasadę, można przyspieszyć tempo i wyeliminować ostatnią parę, aż pozostanie tylko jeden zwycięzca.

Materiały: koc/plandeka/większy kawałek materiału

Uczestnicy poruszają się z zamkniętymi oczami i wyciągniętymi rękami po wyznaczonym terenie. W pewnym momencie trener podejdzie do jednej z osób, dotknie jej i nakryje ją kocem. Na sygnał dźwiękowy wszyscy zatrzymują się i otwierają oczy. ZASADA jest taka, że nikt nie może odwracać głowy ani rozglądać się dookoła. Każdy ma powiedzieć, kogo widzi w swoim polu widzenia, nie poruszając głową. Gdy uczestnicy odgadną, kogo brakuje (kto jest ukryty pod kocem), gra toczy się dalej.

Materiały: koc/plandeka/kawałek materiału

Uczestnicy dzielą się na 2 drużyny (5–20 dzieci). Przed rozpoczęciem gry należy przeprowadzić rundę przedstawiania się, raz lub dwa razy.

Pomiędzy obiema drużynami stają dwaj liderzy, którzy trzymają koc uniesiony, tak aby drużyny nie mogły się widzieć. Zasada jest taka, że na zmianę drużyny wyznaczają po jednym przedstawicielu, który siada przed lub za kocem. Po odliczeniu do trzech liderzy opuszczają koc, aby obie osoby mogły się zobaczyć. Pierwszy, który wymieni imię drugiej osoby, wygrywa, a przegrany przechodzi do drużyny przeciwnej. Po kilku rundach koc opuszcza się bez uprzedzenia. Wygrywa drużyna, która na koniec ma najwięcej dzieci.

Potrzebne materiały: złożona plandeka lub koc / kawałek materiału × liczba grup

Uczestnicy dzielą się na grupy po 4–8 osób i wszyscy wchodzą na plandekę.

Mówi się im, że znajdują się na bazarze w Turcji, a sprzedawca składa im bardzo korzystną ofertę na dywanik o magicznych właściwościach, który pozwoli im szybciej wrócić do domu. Jedynym warunkiem, aby dywanik zadziałał, jest to, że w razie deszczu musi zostać zmoczony z obu stron.

Teraz znajdują się w locie, na wysokości 10 000 m. Już niedługo dotrą do domu; tylko że… Zaczynają padać duże krople… dywanik zaczyna tracić wysokość… muszą jak najszybciej odwrócić go na drugą stronę, żeby wszyscy nie zginęli!

Zespoły mają 5 minut na znalezienie sposobu na odwrócenie dywanika tak, by nikt nie spadł.

Potrzebne materiały: (jedna gumka, 6 sznurków o długości ok. 1 m, jeden sznurek w kształcie koła, 2 kubki jednorazowe) x 2 lub tyle, ile jest drużyn

Uczestnicy dzielą się na 2 lub więcej drużyn (po 6 osób), które otrzymują powyższe materiały, przygotowane zgodnie z załączonym zdjęciem.

Uczestnicy dowiadują się, że reaktor jądrowy uległ awarii i to od nich zależy, czy uda się go naprawić na czas, aby uratować miasto przed katastrofą jądrową. Dlatego muszą współpracować w zespołach, aby na czas znaleźć najlepszą strategię uformowania stożka poprzez nałożenie na siebie dwóch szklanek znajdujących się pośrodku. Aby nie narażać życia podczas naprawy, nikt nie może przekroczyć krawędzi koncentrycznej linki. Jedynym sposobem na manipulowanie szklankami jest użycie linek przymocowanych do gumki.

Przed rozpoczęciem gry można przeznaczyć trochę czasu na podkreślenie jej rywalizacyjnego charakteru.

UWAGA: aby gra przebiegła pomyślnie, konieczna jest płaska powierzchnia.

Materiały: deski, drut, karabinki, piłka, plastikowa butelka, młotek oraz wszelkie inne przedmioty, które mogą posłużyć jako akcesoria.

Uczestnicy dzielą się na drużyny liczące około 4–10 osób.

Uczestnicy dzielą się na 2 lub więcej drużyn mieszanych pod względem płci, wieku, wagi itp.

Wyznacza się „pole walki” – gładką i płaską powierzchnię, z której usunięto potencjalnie niebezpieczne przeszkody, a następnie po dwie osoby (z przeciwnych drużyn) stają do pojedynku.

Pozycja bojowa to leżenie na plecach, z podeszwami stóp i dłońmi mocno przylegającymi do podłoża, tak aby miednica nie dotykała ziemi. Celem obu zawodników jest wytrącenie przeciwnika z równowagi poprzez popychanie, ciągnięcie lub inne strategie, bez uderzania go. Gdy jeden z zawodników dotknie podłożem miednicy, przegrywa i opuszcza ring. Wygrywa drużyna, która najdłużej utrzyma się na ringu.

Nie są potrzebne żadne materiały.

Potrzebne materiały: balony dla każdego uczestnika oraz kilka markerów.

Uczestnicy ustawiają się w kręgu. Każdy otrzymuje balon i marker. Zostają poproszeni o przedstawienie siebie za pomocą słowa lub obrazka, który narysują na balonie. Aby proces ten nie trwał zbyt długo, na wykonanie zadania przeznacza się maksymalnie 5 minut.

Gdy wszyscy skończą, po sygnale dźwiękowym balony są rzucane w powietrze i rozrzucają się; po kolejnym sygnale dźwiękowym lub po wyłączeniu muzyki każdy chwyta jeden balon do ręki. Uczestnicy mają 3 próby, aby odgadnąć, do kogo należy balon i dlaczego.

Potrzebne materiały: stolik (kawowy; standardowy), miseczki (co najmniej jedna lub kilka identycznych) lub kółka.

Odwraca się stół; uczestnicy dzielą się na dwie drużyny, które ustawiają się obok siebie.

Wyznacza się odległość rzutu; każdy uczestnik może rzucać po kolei, tylko raz, miseczką/krążkiem, tak aby trafić w jedną z dwóch pierwszych nóg stołu. Jeśli rzut się powiedzie, można zezwolić na jeszcze jeden dodatkowy rzut. Jeśli miska/krążek trafi w jedną z dwóch ostatnich nóg stołu, punkt przyznaje się drużynie przeciwnej. Po 10 lub więcej rzutach gra się kończy i wyłania się zwycięzcę.

Źródło zdjęcia: http://bestclipartblog.com/28-table-clip-art.html/table-clip-art-2

Łatwa i idealna gra jako Ice Breaker na początku jakiejś aktywności.

Na świecie dochodzi do wielu przestępstw. W ramach tego programu wasza grupa młodzieżowa zamieni się w agencję wywiadowczą „Top Secret”. Dzieci zostaną przydzielone do różnych oddziałów, aby przejść specjalistyczne szkolenie dla tej agencji. Zadanie: uratować porwanego laboranta chemicznego.

Miłej zabawy!!

Jak dobrze przygotować się na sytuacje awaryjne w grupie młodzieżowej. Niestety, nawet nas nie oszczędzają wypadki, choroby czy ukąszenia kleszczy. Niniejszy dokument ma pomóc wam przygotować się na takie sytuacje.