Gra szpiegowska – klasyk

Gra szpiegowska...

to absolutny klasyk wśród ekscytujących gier na świeżym powietrzu. 

Ale jak dokładnie to działa? Dla wszystkich, którzy nigdy wcześniej w nią nie grali, oto krótkie i zwięzłe wyjaśnienie.

Wprowadzenie

Gra szpiegowska to gra taktyczna. Bardziej niż w większości innych gier plenerowych, sprytna taktyka ma tu większe znaczenie niż siła fizyczna i wytrzymałość. To właśnie sprawia, że gra jest tak atrakcyjna, ale jednocześnie stawia przed dziećmi pewne wymagania. Dlatego bardzo ważne jest, aby w grze brały udział również starsze dzieci. Gra ta doskonale nadaje się również dla nastolatków.

W klasycznej wersji wszystkie drużyny otrzymują skarb. Każdej grupie przypisuje się oznaczone drzewo. W odległości określonej liczby kroków od drzewa muszą ukryć swój skarb tak, aby co najmniej jeden róg pozostawał widoczny (liderzy decydują, co uznaje się za „róg”).

Rankingi

To, co wyróżnia grę szpiegowską, to rywalizacja między przeciwnymi graczami. Gracze są podzieleni na stopnie, podobnie jak w armii. Oto przykładowy podział na stopnie:

• Generał (1) 
• Pułkownik (2) 
• Porucznik (4) 
• Żołnierz (4) 
• Szpieg (1)

Liczby w nawiasach przedstawiają możliwy podział na grupy dla 12 dzieci. Oczywiście, w zależności od liczby uczestników, można zmniejszyć liczbę stopni lub dodać takie stopnie jak sierżant, major itp.

Kiedy dwóch przeciwników spotyka się, obaj odkrywają swoje karty. Wygrywa gracz o wyższym stopniu. Drugi musi trafić do więzienia i spędzić tam określoną ilość czasu. W przypadku remisu obaj wychodzą z tego bez szwanku.

Teraz dochodzimy do jedynego wyjątku, który pozbawia generała nieśmiertelności, a szpiega nieuchronnej zagłady: szpieg jest jedyną postacią, która może pokonać generała. Jednak sam może zostać pokonany przez wszystkich pozostałych graczy. To właśnie nadaje tej kluczowej roli szczególny urok – i właśnie dlatego gra nosi tę nazwę.

Gra

Celem gry jest odnalezienie skarbu drugiej drużyny. Dla drużyn oznacza to znalezienie równowagi między poszukiwaniem a obroną. Oprócz taktyki wymagana jest również spostrzegawczość: z którego obszaru jesteście najagresywniej wypierani?

W środku boiska znajduje się więzienie. Sędzia czuwa nad prawidłowym odbywaniem tam „kary więzienia”.

Zwycięzcą zostaje drużyna, która jako pierwsza odnajdzie skarb.

Kilka uwag

Ponieważ rozgrywka jest bardziej skomplikowana niż w innych wersjach tej gry, bardzo ważne jest jasne wyjaśnienie zasad. Szczególnie młodsze dzieci muszą je dobrze zrozumieć.

Ponieważ bardzo niewiele dzieci służyło kiedykolwiek w wojsku lub ogląda filmy wojenne, niekoniecznie znają na pamięć hierarchię stopni wojskowych. Dlatego warto przygotować karty o różnych rozmiarach. Z wyjątkiem szpiega, większa karta zawsze wygrywa.

Bardzo ważne jest jasne określenie, czy i kiedy gracze mogą wymieniać się stopniami wojskowymi.

W przypadku młodszych dzieci można udzielić im niewielkiej wskazówki przy ustalaniu taktyki: czy naprawdę dobrym pomysłem jest przekazanie generała najsłabszemu graczowi? Czy ten gracz powinien atakować, czy bronić się? Jak najlepiej doprowadzić szpiega do generała przeciwnika? Których rang należy użyć, aby zapewnić sobie lepszą ucieczkę?

Warianty

Oczywiście w tę grę można grać na wiele różnych sposobów.

Można na przykład wyznaczyć cel zupełnie inny niż skarb. Koncepcję „gry szpiegowskiej” można włączyć jako element rywalizacji do większości gier plenerowych.

Oczywiście w tę grę mogą grać również pacyfiści. Rola poszczególnych postaci można dostosować do niemal każdego motywu: faraonów, szambelanów itp. w Egipcie; od lotniskowców po okręty podwodne; od Gesslera po Tella w Szwajcarii; i tak dalej. 

• Treść i zdjęcie: Forum Kind , nr 3/06, strona 28. Klasyczna gra „Spy Game” – gra plenerowa odpowiednia również dla nastolatków i młodych dorosłych. © Copyright www.forum-kind.ch
• Autor: Adrian Hofmann, Grupa Młodzieżowa Henggart