Gry integracyjne
Zabawy w „łapanie na koniku”:
Zabawa w pary lub na barana. Gdy ścigana para zostanie złapana, zamienia się rolami (jeździec staje się koniem) i przejmuje rolę łapacza.
- Łapać mogą tylko jeźdźcy
Na sygnał gwizdka wszystkie pary muszą zamienić się rolami
Moje miejsce po prawej
Jedno miejsce w kręgu jest puste. Gracz siedzący po lewej stronie tego miejsca mówi: „Moje miejsce po prawej jest puste, chciałbym, żeby Andi tu usiadł”. Teraz Andi siada na tym miejscu, a gracz, który wcześniej siedział po lewej stronie Andiego, kontynuuje grę.
Kim jestem?
Każdy gracz otrzymuje kartkę z imieniem innego gracza przypiętą do pleców. Teraz należy zadawać pytania, aby dowiedzieć się, czyje imię nosisz. Pytania można zadawać wyłącznie w taki sposób, aby można było na nie odpowiedzieć „tak” lub „nie”.
Uderzenie gazetą
Dzieci ustawiają się w kręgu, a pośrodku stoi dziecko z zwiniętą gazetą. Jego zadaniem jest uderzenie wywołanego gracza, zanim ten zdąży wywołać kolejnego. Kto zostanie uderzony, zanim zdąży zareagować, musi przejąć gazetę.
Cechy szczególne
Rozglądamy się po kręgu. Następnie każdy podaje swoje imię i coś, co odróżnia go od pozostałych (np. „Mam najbardziej kręcone włosy” lub „Mam najmniejsze okulary” ...)
- Kto na koniec pamięta, kto co powiedział?
Pajęcza sieć
Wszystkie dzieci rozstawiają się w sali. Kulka wełny jest rzucana do losowo wybranego dziecka. Jednak osoba rzucająca trzyma koniec włóczki. Osoba, która złapała kłębek, musi teraz opowiedzieć coś o sobie (zainteresowania, imię, miejsce zamieszkania, rodzina...). Następnie kłębek jest rzucany od dziecka do dziecka, aż powstanie pajęczyna.
Inne gry (patrz plik PDF):
- gdy dzieci są zmęczone
- aby je uspokoić
- podczas oczekiwania
- na zimnie
- całkiem spokojnie
- żeby nauczyć się trzymać się razem
- aby odwrócić uwagę
- żeby się wyładować
Źródło cytatu:
Źródło nieznane
- Zaloguj lub zarejestruj się aby dodawać komentarze